Door Maarten Bax

Hij zit inmiddels acht seizoenen bij ASV Lebo. Zaïd El Morabiti zou je een meubelstuk kunnen noemen, maar dan wel een fraaie, een Chesterfield zelfs, eentje van de beste kwaliteit. De redactie van deze site had een lang gesprek met de aankomende coach van het eerste team. Een gesprek, dat in een drieluik zal worden gepubliceerd. Deze week deel 2, over zijn coaches en zijn tijd in België.

* Je zei dat je heel veel goede trainers hebt gehad de afgelopen jaren…

“Zeker. Dit seizoen is mijn vijfde onder Calvin. Hij weet als geen ander hoe je spelers kan motiveren, stimuleren… Maar ik heb bijvoorbeeld ook onder bondscoach Marcel Loosveld gespeeld. Hij kon spelers fit maken, was goed in de discipline. Hij ging voor de spelers door het vuur. De spelers stonden bij hem centraal, alles was top geregeld. Vic Hermans was de bondscoach toen ik achttien, negentien was en in het Nederlands team debuteerde. Hij durfde zo’n jonge jongen als ik op te stellen. In mijn derde interland speelde ik al op het EK (van 2005, red.). Hij was streng, maar rechtvaardig. En zo was Sergio Benatti, de Braziliaan die met Charleroi de Champions League had gewonnen en mijn trainer bij FCK Hommel, technisch en tactisch erg sterk. Tijdens die periode schreef ik al stiekem de oefeningen op.  En zo leerde ik van Marius Privée, Max Tjaden, Robbie Alfen en Hjalmar Hoekema ook van alles. Hoekema, nu trainer van Volendam, straalde altijd heel veel rust uit. En Alfen was een warm persoon, die elke speler gelijk behandelde. Max Tjaden werkt altijd goed gestructureerd en zorgt voor duidelijkheid. Mohamed Bouchibti, die mij binnenhaalde bij Lebo, is supergedreven en heeft passie voor de sport. Marino Pusic (FC Blok toen en nu in dienst bij FC Twente, red.) is in mijn ogen de beste en meest complete trainer met wie ik heb gewerkt. Zo heb ik van allen wat geleerd.”

* Aan Miguel Andres Moreno bewaar je ook bijzondere herinneringen…

“Ja, hij was vier jaar terug assistent van Marcel Loosveld bij het Nederlands team. Later was hij coach bij Eindhoven en assistent bij FC Barcelona. Zijn trainingen waren super-interessant. Ook van hem schreef ik zijn trainingen op. Vandaag zou ik werkelijk alles van hem opschrijven. Beter goed gepikt, dan slecht verzonnen, haha… Miguel kijkt nooit veldvoetbal, maar wel alles van zaalvoetbal en dan van over heel de wereld. Hier in Nederland blijven we daarom achterlopen. We werken zelfs nog met een veldvoetbaltactiekbord. Nee, we kunnen beter naar handbal kijken. Het veldvoetbal kan juist beter van ons allerlei zaken, zoals tactiek, overnemen.

Ik droom ervan om elke dag met spelers bezig te zijn, die alleen maar aan zaalvoetbal hoeven te denken. Er is genoeg potentie, we hebben talenten zat. Je moet ze alleen wel wat bieden. Onze jeugd traint nu één keer in de week, en dan daarnaast op het veld. Nogmaals, veld- en zaalvoetbal zijn twee heel verschillende sporten. Zaalvoetbal is een denksport, daarvoor moet je slim zijn. Je gebruikt andere spieren, als aanvaller moet je meeverdedigen, en andersom. Ook moet de keeper goed kunnen meevoetballen.”

* Via de inmiddels overleden Studio Sport-commentator Ron de Rijk, kwam je bij na een half jaartje bij Ter Beek in en bij Hilversum terecht.

“Ja, hij was toen bestuurslid van Hilversum. Het ging snel. Ik kwam gelijk bij Jong Oranje en onder Robbie Alfen werd ik, samen met Erik de Jong, topscoorder van het team. Ik speelde ook binnen no time het EK. Daardoor werd ik door de Belgen ontdekt en voetbalde ik twee seizoenen samen met onder andere Edwin Grünholz bij Hasselt. We wonnen de Benelux-titel door FC Marlène te verslaan. Tegenvaller was dat ik in mijn tweede seizoen mijn kruisband scheurde. Toen heb ik geleerd wat het zijn van een professional inhoud. Samen met Alfred Schreuder en Mounir El Hamdaoui revalideerde ik in Zeist. Dagelijks trainden we daar onder Rob Ouderland, de fysiotherapeut. Acht maanden duurde het, superzwaar. Maar daarna was ik zowel fysiek als mentaal ijzersterk.”

Volgende week het derde en laatste deel van de Zaïd El Morabiti-story!