Door Maarten Bax

Hij speelt met nummer 34 op zijn rug, en dat is niet voor niets. Noureddine Oulad ben Youssef is een jeugdvriend van Abdelhak ‘Appie’ Nouri. Zoals bekend liep de Ajax-middenvelder zo’n anderhalf jaar geleden, tijdens een oefenwedstrijd tegen Werder Bremen, een hartstilstand op waaraan hij ernstige en blijvende hersenschade overhield.

Noureddine en Appie waren boezemvrienden. Een hele lange tijd woonden de twee tegenover elkaar, totdat de Ajacied naar een woning om de hoek ging verhuizen. “Toen was het misschien twee minuten lopen. Sinds mijn tiende ken ik hem al,” zo start Oulad ben Youssef, zelf nu 23 jaar oud. “We gingen samen op vakantie, logeerden thuis bij elkaar, we keken elkaars wedstrijden… Sinds het moment dat hij in de D2 zat, deed ik dat al. We waren er altijd voor elkaar.”

“En nu? Nog steeds zie ik hem zo vaak mogelijk. Als het goed met hem gaat, mag ik bij hem op bezoek in het ziekenhuis (het AMC, MB). Gaat het wat minder, dan mag je niet langs, helaas. Hij ligt nog steeds in coma en het is afwachten of hij opstaat. Hij reageert als ik tegen hem praat. Dan knippert hij met zijn ogen of beweegt hij met zijn wenkbrauwen. Dan stel ik hem hele gerichte vragen zoals: ‘Hoor je me?’ Zo ja, doe je wenkbrauwen omhoog, zo nee dan niet. Het is een zware tijd, nog steeds. Elke dag denk ik aan hem, voor het slapen en als ik opsta. Dan bid ik voor hem. En ik probeer dus zoveel mogelijk bij hem langs te gaan. Dan vind hij fijn, dat vond hij vroeger al. Dat zal ik blijven doen.”

Een tijdje was de bedoeling dat Nouri weer terug naar huis zou gaan, maar vanwege zijn ‘ups and downs’ werd dat uitgesteld. “Ik heb er niet echt een mening over dat Ajax de dokter heeft ontslagen (die Nouri te laat behandelde, MB). Hij deed zijn werk. Ook sneu voor hem. Verder zoeken we, de familie en vrienden, steun bij elkaar. Wat van Nouri’s spullen liggen nog bij me thuis. Triest, want hij had het gehaald. Hij was top geworden, honderd procent. Buitenlandse top ook. Als je ziet wat voor een clubs er kwamen kijken… Altijd vier ik mijn doelpunten voor Lebo met mijn duimen naar mijn rugnummer wijzend. En dat zal ik ook altijd blijven doen,” zo besluit Oulad ben Youssef zijn emotionele verhaal.